یِزد

می بینیم که تعداد زیادی از بچه محل های مرضیه از ماشین بابای مرضیه بیرون می ریزند.شوخی شوخی "خانوم ِ مـ . خانوم مـ ."می گفتیم و حالا نزدیک به یه هفته از آن روز گذشته دهانمان بسته و زبانمان عاجز از بیان هرگونه تحسین درخوری برای این پشتکار است.

***

مسئولین مدرسه را در پوششی جُز مقنعه دیدن همانا و شلوغی و همهمه ی دوستان شاخدار همانا.

***

آیــا می دانستید؟ "بین و راه آهن و هواپیما حتـــما باید راه آهن را انتخاب کنید"

داخل قطار-رفتنی:

چینشی بس ماهرانه و دو تیکه کردن اکیپ به صورتی که اگر هم اصول ریاضی قابلیت جا به جایی بچه ها و توانایی کنار هم نشستن را تایید می کرد،اصول روانشناسی این قضیه را منتفی می دانست.فاصله ی بین دو اکیپ با افرادی پر شده بود که اذعان می داشتند که از آن زاویه می توانند دوست خود را در ردیف جلویی ببینند و این مانع دلتنگی دوستشان می شد.اما قرینه ی آن حالت با همان زاویه دید مانع از دیدن دوستشان و باعث دلتنگی ایشان می شد.از سوی دیگر در پاسخ به "آخـــه چرا؟این که دقیقا همون حالته،فقط قرینه ش،فاصله و چیدمانتون همونه دقیقا!"با تعجب شانه بالا می انداختند و با دیدی ماوراء الطبیعه گرایانه می گفتند"راس میگی،ولی نمی دونیم چی میشه.از اینجا می تونیم ببینیم دوستمونُ،ولی از اونجا نه.نبینیمش احساس تنهایی می کنه".

***

اردوی روی پنهان افراد را آشکار می کند.دوستی که تا دیروز فقط پی ِ پاورقی ِ عکس های کتاب شیمی بود ، حالا وسط قطار با on the floorبه انجام یکسری حرکات می پرداخت.

***

مستر بینی که مستر بین بودنش به صامت بودنش بود ،حالا از تلویزیون قطار داد می زد،جیغ می کشید،ابراز تعجب می کرد... همه چی دوبله،مستر بین هم دوبله؟

***

خاموشی و میز بوس لالا:

مرضیه روی پای بنده سعی در به خواب رفتن داشت و بنده گزارش لحظه به لحظه از حرکات نسیم در ردیف کنار می دادم: مرضیه!نسیم عین کوالا از صندلی رفته بالا صندلیُ گرفته بغلش.

مرضیه:هه هه هه...

روژین ِ نیمه خواب:هیـــس!

مرضیه سکوت می کند.

روژین:بت میگم نخند.

مرضیه:نخندیدم بخــدا!

روژین:صدای خنده ت داره میاد!

من و مرضیه در سکوت با چشمانی گشاد هم دیگر را می نگریم.

روژین:میشه خفه شی مرضیه؟!میخوام بخوابم.

+در این بحبوحه از چند ردیف عقب تر صدای خنده ی نیمه ی دیگر اکیپ و "هیس هیس"کناری هاشان می آمد.

یزد-دولت آباد:

+آغاز دل درد بنده.

صبحانه را در حرمسرا میل کرده و جهت آباد سازی فـ . بـ های خویش با دوربین به گوشه و کنار باغ حمله ور شدیم.

یزد-رستوران،در راه بافق:

شتابانا وارد رستوران شده و میزی که گنجایش اکیپ هر روز جهانی تر از دیروزمان را داشته باشد را قُرق(؟!)کردیم.یکی از دبیران که بو برده بود دیر به خود جنبیده اند و میز گیرشان نخواهد آمد بالای سر ما ایستاده و میگفت:پاشید برید یه جا دیگه.

عباس:خانوم میز ماس.نُه نفریم.

_می دونم.ولی این جای دبیراس.برید یه جای دیگه.

و در همان هنگام در آن سر رستوران دبیر دیگری بر گروهی دانش آموز بیچاره پیروز گشت و باقی دبیران را به آنجا فرا خواند و اکیپ ما از دست دبیر مربوطه جان سالم بدر برد.

+بر سر نهار آن روز اختلافات زیادی هست.بنده از آنجایی که عاشق هرگونه برنج غیر ایرانی و قد دراز و بی عطر و بو هستم،رضایت دقیق داشتم.برخی دوستان به زور ِ ماست غذا را خوردند.گروهی گوجه را با پوست خوردند و...

یزد-کویر بافق-اصطلاحا شتر موتور:

پس از دسته جمعی از بالای تپه های شنی به پایین غلت زدن،تا دو روز با تمام وجود حال ِ نمکدان های دم عید را درک می کردیم. پُر از ذره های شور مزه بودن،در اقصی نقاط بدن.

برای سوار شُتر شدن باید از تعدادی لاستیک و تایر بالا می رفتیم تا قدمان به شتر برسد.بنده وقتی که سوار شتر شدم تنها جمله ای که به ذهنم آمد این بود:وووی!زنده س نیکی!شتره زنده س!دنده هاشُ حس می کنم!

سه شُتره دوری زدیم و بدبختانه بنده و نیکی سوار شُتر مادر بودیم و فرزندان غیورش کف پای نیکی را تا لحظه ی آخر همراهی کردند.

+طی ِ این بخش از مسافرت نسیم صاحب یک شتر کوچولو شد که بنده همچنان تاکید دارم ولو شتر،به هر حال باید عرفان باشه اسمش.

نیکی و عباس بخش موتور را هم امتحان کردند.به این ترتیب که طی دو دور موتور راندن عباس نیکی موفق به عبور از روی تعداد زیادی از لاستیک و تایر های کنار پیست،گویی مثل بازی های کامپیوتری امتیاز دارند این موانع،شد.(عجب جمله ای!مناسب امتحان زبان فارسی!)

یزد-شب-هتل مشیرالممالک:

مُدل متحرک آبرُفت را به چشم در وان ِ حمام دیدیم.

پس از خروج از حمام جمعی از دوستان کرمو از اتاق خودشان با تلفن داخلی به اتاق ما زنگ زدند که:مستقر شدید؟چیزی کم و کسر نیست؟

و بنده با جدیت تمام:دو جفت دمپایی می خواستیم.

و بعد صدای قهقهه از آن سوی خط.

+شام در اتوبوس خورده شده بود و رقابت من و عباس با پیروزی عباس به پایان کار رسیده بود.

صبح-هتل-صبحانه:

ثمین چشم ِ بازار تخم مرغ آب پزُ در اورد.

چیز دیگری قابل ذکر نیست.

ظهر –میدان امیر چخماق:

به تمامی توریست های حاضر در میدان ثابت کردیم که ایرانی خارجی ندیده است.

ظهر-موزه آب:

کشف هیجان انگیزی صورت گرفت.این که روی در کنتور آب نوشته بود "آب یزد".جا خوردیم که ننوشته "آب تهران".

ظهر-شیرینی ارائهی حاج خلیفه:

تمام مدت نسیم در حال پاسخگویی به تماس های مادر و طویل و طویل تر کردن لیست سفارش بود.

دینگ دینگ دینگ...

_بلـــه؟خُب...دوتا قُطاب،یه مخلوط...اوکی.

دینگ دینگ دینگ...

_بله؟چی؟نه!پشمکُ خودم نوشتم تو لیست.حواسم هس.

دینگ دینگ دینگ...

_الـو؟سه تا قُطاب اضافه کنم،چهار تا باقلوا؟پشمک چی؟بازم بنویسم؟

+فلش فوروارد:در مسیر مسجد جامع یزد نسیم با شور و اشتیاق برای مرضیه از موفقیتش در انداختن یک بسته باقلوای پسته ای به نیکی میگفت و نیکی با چشمانی گرد شده به سمت نسیم برگشت.

ظهر-هتل-نهار:

هزار ماشالله بس که متنوع بود غذاها،هرکس از یکی دو غذایی غافل مانده بود و غذای خودش را تمام نکرده متوجه غذای نوینی در بشقاب کناری می شد و به سرعت به سمت دیگ غذاها می دوید.

ظهر-هتل-کنار حوض-سکانس هندونه ی عزیز:

در هتل متوجه خارجی مردی شدیم بیست و اندی ساله که با شلوارک آفتاب می گرفت و پسرک چشم نسیم را گرفت و خلاصه همه چی همه چیُ گرفت الا دو نفر همه دیگه رو.

در همان دم نسیم اراده کرد بخشی از هندونه رو به خارجی مرد بدهد بلکه سر صحبت باز شود با"هیــِر یو آر!واتر مِلون!"

موقع خوردن هندونه حس کردیم مقدار خورده شده انگار که کمتر بود از مقدار مشاهده شده.همه ی نگاه ها به سمت نسیم برگشت و گوشه از آن یگانه قرمز هندونه که از پشت نسیم پیدا بود.

_نسیم؟!بده ببینم!نکنه راس راسی می خوای بدیش به پسره؟

_بخدا افتاده رو زمین!

و ذرات سیاه رنگ روی هندونه را نشان داد و شروع کار کرد از آب حوض ریختن روی هندونه جهت پاک سازی.

و ما همگی نسیم را تحسین می کردیم که در هر زمینه ای به فکر پوز ِ اروپا را به خاک مالیدن بود.ولو به ارزش مسموم کردن توریست با واتر ملون آغشته به آب حوض.

بعد از ظهر-دانشکده معماری:

یه آقایی هـِی حرف زد و حرف زد و حرف زد . و از وقتی که گفتم یارو در ابعاد الف ـه هی رفتم و اومدم و رفتم و اومدم از کنارش بلکه علماء در مورد نسبت قدی مان تصمیم بگیرند و به شایعاتی که از نمایشگاه کتاب90ذهن ها را مشغول کرده بود خاتمه دهند.

دم غروب-مسجد جامع یزد و بازار یزد از نوع فِیک:

نیکی از ظهر با گوشی خویش درگیر بود و ریجکت می کرد و نمی کرد و...:-“ 

مسجد جامع عبارت بود از فضایی بزرگ و خالی که گویا تمامی افراد حاضر در آنجا به قصد زیارت آب سرد کُن آنجا بودند.

بازار هم عبارت بود از تعدادی مغازه که اجناس شان را مستقیما از تهران و مستقیما تر از پارکینگ پاساژ پروانه وارد کرده بودند و با تفاوتی نه چندان اندک گران تر می فروختند.

_چنده این مانتوئه؟

_سی.

_ پــــــوف.زیاده.

_چهارده ـم راه داره.

و طی ِ ین تهیه کم هم شگفت زده نشدیم از مقاصد دوستان:

_آقا!بازار اصلی یزد کُجاس؟

_بستگی داره چی بخواید.

_من می خوام بدونم مردم یزد لباسشونُ از کجا می خرن،من یه جُفت گوشواره بخوام از کجا باید بخرم؟

و ما "دو نقطه این نسیمه؟"مبهوت بر جـای.

***

_عـه!این مغازه ـم خوب بودا.بسته س.

_رو شیشه ش شماره شُ زده،در صورت بسته بودن...

مردی آمد و کلید در قفل انداخت.

_در صورت بسته بودن خودش میاد.

***

شیشه هایی بس تمیز و نیکی که با کله وارد شیشه ی در مغازه ها میشد.

هتل-شام:

شام عبارت بود از شنیسل مرغ و پوره سیب زمینی و یک عدد خیار شور.

و نیکی هم چنان ریجکت می کرد و نمی کرد و من از همه بی خبر تر و بی تقصیر تر:-“

هتل-بعد شام-دور حوض:

یادبود ها که شامل پیکسل و تعدادی عکس از مکان های دیدنی یزد بود توزیع شد و سپس حلقه ای دور حوض و درون حوض زده شد و باعث شگفت زدگی توریست های ساکن هتل شد و منجر به اعتراض برخی ساکنین هتل شد و در نهایت تلفنی به اتاق ها شد که زیاد بیرون نرید امشب که باعث درگیری فیزیکی خواهد شد.

هتل-دو اتاق یکی:

پس از آموزش بازی های بسیــــــــار جذاب توسط نسیم و ثمین و گذشتن ِ ساعت از یک و تغییر حالات مرضیه و ایفای نقش بسیاری از دوستانی که در مناسبت های اخیر حضور داشته اند،تصمیم به خواب گرفتیم.و شخصا به عنوان شاهد ماجرا اطمینان می دهم که فاصله ی بین گرفتن ِ تصمیم و اجرای تصمیم بیش از چهل ثانیه نبود.

_خب دیگه خانومـا...بخوابیـ ...خُــــر...پُف...خُــــ...

 بنده به لطف بینی و سینوس بی جنبه و مسافرت نرفته ی خویش که پا از تهران بیرون می گذارم خودی نشان می دهند،تا نیمه های شب چهارزانو روی تخت نشستم بلکه قادر به تنفس باشم و تا نیمه های شب چـه ها که نشنیدم...تو خواب حرف نزن،کی حرف بزن...

صبح-روستایی که اسمش یادم نمیاد:

در کنار سرو هزار ساله به ایفای نقش در جلوی چشمان ِ خود سوژه پرداختیم.همین بسنده می کند برای قبل از ظهر آن روز و دوساعت خنده ی دوستان و کسر دو نمره از کارنامه ی من و...هــِی...

ظهر-وسط بیابان های توران پشت:

_خانوم!ببخشید!کی میرسیم دستشویی؟

_بیست دقیقه راهه.میریم یه رستورانی که کیفیت غذاش مناسبه و دستشویی ش هم تمیزه.

و شاهد تحقق همه ی این وعده ها بودیم وقتی که...

نوبتی از بالای در دستشویی با گوشی برای هم نور میگرفتیم و فرد داخل دستشویی را دلداری میدادیم که نترس،عنکبوتا تکون نمی خورن...

وقتی که ساعت چهار بعد از ظهر کباب ِ لای خمیر پیچیده شده با دو گوجه و بدون قاشق چنگال در اتوبوس ها توزیع شد...

وقتی که با یک دست گوجه را می گرفتیم و با دست دیگر نیشگون را از گوجه...

وقتی که در اتوبوس شنیده می شد:

_بچه ها!من میخوام تیکه آخر کبابمُ یادگاری نگه دارم بس که خوشمزه بود.فاسد هم نمیشه.ینی فاسد تر از این نمیشه...

وقتی که کیمیا می گفت یه ماه بخور نون و کباب،سه ماه بخور نون و تره...

غروب-راه آهن برگشتنی:

نیکی:خب چرا ما رو زود اوردید راه آهن؟مگه نمی دونستید تاخیر داریم؟

خ.وظیفه:من چه می دونستم؟الآن گفتن خب...

نیکی:مگه میشه؟!می دونستید دیگه خانوم...

از کجاشُ خدا عالمه...

***

شام همبرگر بود و نوشابه.

***

جهت شادسازی روحیه ی تمامی افراد حاضر در راه آهن و به فراموشی سپردن یک ساعت و نیم معطلی در محوطه ی بیرونی به اجرای پانتومیم پرداختیم.

_{...}؟

_{...}؟!هان؟!

_نکنه{...}رو میگی؟!

_انبار بابا جان!انبار منظورم بود!

خ.وظیفه:اهم!بچه ها!خیلی خوبه که وقتتونُ اینطوری استفاده می کنین،ولی مردم هم دارن استفاده می کنن به نظرم،برید یه جای خلوت تر...

و ما چشم به جمعیت روی پله ها،نشسته و ایستاده و مبهوت ِ نسیم که "گشت ارشاد"را اجرا می کرد،دوختیم.

شب-قطار:

همان چیدمان ذکر شده در قالب دو طبقه کردن اکیپ.نیمی طبقه اول قطار و نیمی دوم.

صبح-راه آهن تهران:

بی خداحافظی،بی سراغی از یکدیگر گرفتن برخی به سوی مامی و ددی شتافتیم و برخی به گیشه ی تاکسی؛توفیر چندانی ندارد.به هر حال همگی شتافتیم به سوی هزار و صد جور امتحان و یکشنبه های کِش دار و تمام نشدنی و زندگی به امید اردوی اتمام سال سوم...

ولی عجب بارانی بود آن روز صبح.

+دستور زبان نوین را با ما تجربه کنید.در این پست.کتابی و غیر کتابی و محاوره و غیر محاوره مسالمت آمیز کنار هم.